Daniëlla’s onvergetelijke dag in Wenen

woensdag, januari 28, 2015 0 0

Het begon op het Stadionplein op 23 mei. Samen met partner, 2 vrienden en een oudere moeder verzamelen bij de bussen die een goed 2 uur later in colonne vertrokken. Het beeld van de bussen die achter elkaar de snelweg opdraaien zal ik nooit vergeten. Een gevoel van onoverwinnelijkheid bekroop me toen al. De busreis op zich was genieten. Een stelletje mafkezen presteerde het om een ieder die de neiging had om in slaap te sukkelen subtiel te wekken met een piepend stemmetje in de oor ‘Sudderlapjuhhhhhh!!! ‘. Slapen was dus niet mogelijk. Bij een tankstation in Duitsland werd een benzinepomphouder in drie minuten van zijn totale handel af geholpen. Zijn omzet zwelde alleen niet aan….Het beeld van een zwerm sprinkhanen die in no time lege bomen achterlaten is er niks bij. Redelijk brak kwamen we Wenen binnen. Wij besloten in het Praterpark te blijven en proberen wat te eten te scoren, Nooit geen spijt van gehad! Wat zich daar ontpopte bij een restaurant midden in het park was iets om nooit te vergeten. Ajacieden verkleed als joden en andere tooien stonden te dansen op de tafels. Een grote groep Italianen voegde zich daarbij en gezamenlijk hebben we er echt een mooi feest van gemaakt. Toen het tijd was naar het stadion te gaan hebben we nog een rondje om het stadion gelopen. Ajacieden en Milanezen door elkaar en elkaar ook succes wensen en omhelzen! Kom daar nu nog maar eens om!

De wedstrijd op zich was natuurlijk retespannend. Normaliter gaan er dan dingen aan je voorbij door de spanning maar een heleboel dingen staan nog zo op het netvlies. De karate aanslag op Jari, De karatesprong van Van Gaal….tot aan minuut 84. In mijn beleving hobbelde die bal van Kluivert aan de overkant tergend langzaam de goal in. Het leek wel een minuut te duren. De enorme explosie die volgde op de tribune. Huilende mensen, overal waar je keek. Huilende, schreeuwende en kussende mensen, rollebollend over elkaar heen. Zo een explosie van vreugde is uniek en maak je echt maar 1 keer in je leven mee.

De terugreis zelfde bus, zelfde mensen en dus ook de mafkezen die hadden besloten ‘kaal voor van Gaal’ te gaan. Zij begonnen er mee en meer mannen besloten mee te doen. Een pruikenhandelaar had een goeie dag gehad als hij er bij was geweest. In Amsterdam aangekomen hingen de mensen uit de ramen, het leek wel of wij gevoetbald hadden zo stonden ze te zwaaien naar de bussen met supporters. Een paar keer stil gehouden omdat we op het dak zaten en dat gevaarlijk was vanwege de tramleidingen. We werden keurig achter het podium afgeleverd dus we konden zo vooraan staan om de spelers nog toe te juichen. Het moment dat het vliegtuig boven het plein nog even ‘zwaaide’ was ook magisch!.

Het is allemaal zo lang geleden maar toch gisteren. Een ieder die er bij was zal dat beamen.

 Deze anekdote werd geschreven door Daniëlla Klomp (1963)

Wil je ook je Wenen 1995 verhaal met ons delen? Zet het op papier (hou het kort, maximaal 700 woorden) en neem contact met ons op.

Reacties

reacties

Je kunt niet reageren.