Morten en ik

dinsdag, februari 3, 2015 0 2

De UnitasIn de aanloop naar de avond van 24 mei 1995 hadden Morten (hij heet eigenlijk Maarten, maar sinds Olsen voor mij dus niet meer) en ik al ruim een jaar om elkaar heen gedraaid. Sinds respectievelijk de seizoenen ´92-´93 en ´93-´94 waren we beiden lid van studentenvereniging Unitas Amsterdam, gevestigd op ´de boot´ in het Oosterdok, onbestuurbaar in meerdere opzichten, dobberend aan wat roestige kettingen, voorbij Het Botel en de drijvende Chinees, ter hoogte van het PTT-gebouw. Dé boot, het enige échte indrukwekkende schip aldaar, nog van toen er geen groenige NEMO boeg kunstmatig werd aangemeerd.

Het (o, wijs) lot had al voorzien dat wij meteen ook maar bij hetzelfde dispuut moesten horen. Van elkaar wisten we daarna vrij snel dat we allebei een oogje op Ajax hadden. Op de sociëteit e.o. ouwehoerden we er echter vaker over heen, want bier en studentikoos vrouwvolk waren véél interessanter. Van het groeien van een echte Ajax-band leek dan ook maar moeizaam sprake te worden. Nog veel liever dansten we, samen en goéd ook…. óp het podium van de sociëteit, als de DJ van dienst disco zijn bekraste cd-single´tjes weer eens door de speakers liet kraken. En dan lallen en wijzen naar de studentes met in je ene hand en in je andere hand wél een sappige blondine. Zo rommelden we anderhalf jaar door met elkaar. Maar de poulewedstrijden keken we desondanks niet eens samen! Op een enkele keer na dan, via een groot scherm op die dobberende schuit, met een hele hoop pottenkijkers erbij. Van echte toenadering tussen ons was dus nog geen sprake.Het kwam zelfs zover dat Morten de finale niet eens op het grote scherm op ´de boot´ kwam kijken!

Door de wedstrijdspanning was er geen ruimte voor welke andere vorm van spanning dan ook… Maar hij miste mooi wel mijn extatische euforie na de goal, die mij, rennend als een scorende Kluivert, linea recta van de ene, naar de andere kant van de boot deed snellen om uitvoerig en langdurig aan de vermaledijde kroegbel te gaan hangen en zodoende de laatste guldens uit mijn met biermodder besmeurde spijkerbroek te spenderen. Morten miste dus ook mijn wél heul groot rondje bier!

Maar hij, en velen met hem, snelden zich alsnog voor een fikse afterparty (heette dat toen al zo?) naar de sociëteit. Want het was feest! Ajax, de beste van Europa! En toen gebeurde ‘het’: Ik weet nog pre-cies het stukje vierkante meter in de sociëteit… Juichelend (juichen en huilen tegelijk) renden we in versnelde slow-motion op elkaar af, omhelsden elkaar stevig en victorieus om… elkaar nooit bmeer los te laten, voor onze gezamenlijke liefde: Ajax! En daar moest op gedronken worden, hi-ha-ho. En wild gedanst uiteraard, geen enkel podium was ons meer te hoog! We waren verliefd, samen, op Ajax!!

Na onze frivole eerste zes jaren verkering samen, waarin we zo´n 50 wedstrijden als LAT-relatie bezochten, zijn we sinds het seizoen 2001-2002 in de echt verbonden via een seizoenskaart. Eerst op vak 425 en sinds een paar jaar (“verplicht”) op vak 410. Wat dus niet écht 410 is, maar waarmee we beiden (inmiddels begin veertigers, kalende en met buik) nog geregeld bekenden en onbekenden mee de stuipen op het lijf jagen! (ze zien het inderdaad niet voor zich en dat zien ze helemaal goed).Voor het veertiende jaar op rij gaan we (ik ´sjempre positifo´, hij ´sjempre negatifo´) nu saampjes trouw naar de ArenA. Nog steeds last hebbende van rumoerige pottenkijkers van divers allooi, een immer knallende DJ met krakerige plaatjes en vrouwvolk thuis op de bank. En we drinken vaker dan ons lief is een smakeloze koffie of choco in plaats van zo’n sappige blondine. Maar wel áltijd met een traditionele stroopwafel, de ´superkanjer´, te verorberen vóór de wedstrijd (want dat is één keer faliekant misgegaan, zowel op als naast het veld)! Nog geregeld vallen we elkaar stevig omhelzend in de armen, net als toen. Écht geweend van geluk is er ook nog een keer, in een meimaand, alweer bijna vier jaar geleden. En dan hoofdzakelijk door ondergetekende. Wat ouwe gabber Morten me geregeld nog nadraagt. Voor geen cup met de grote oren had ik dit allemaal willen missen…

Dit verhaal werd geschreven door Norman Mazel (1973), Twitter: @Normanito1

 Wil je ook je Wenen 1995 verhaal met ons delen? Zet het op papier (hou het kort, maximaal 700 woorden) en neem contact met ons op.

Reacties

reacties

Je kunt niet reageren.