Toch nog naar Wenen!

donderdag, maart 19, 2015 0 0

supportersbusWat ik me kan herinneren is dat de kaartverkoop bijzonder chaotisch was. Normaal kon je kaartjes kopen bij de sigarenhandeltjes verspreid door de stad maar voor deze finale werd het anders geregeld. De kaartverkoop zou s‘ ochtends beginnen aan de kassa’s van De Meer. Wie dat het bedacht mag zichzelf nog steeds een trap onder z’n eigen hol geven want wat een drama was dat zeg! De avond er voor togen wij, een mannetje of acht sterk, met ieder een vuilniszak met blikjes bier en geld van tig vrienden om kaartjes te kopen. Iedereen wilde dit wel meemaken natuurlijk! Maar niet iedereen wilde of kon kaartjes halen. Genoeg mensen wel hoor, want het was de avond er voor al beredruk. Het duwen en trekken begon ook al ver voor zonsopgang. De ME zette paarden in en als je de beentjes introk bleef je gewoon hangen. Af en toe vielen mensen flauw en ik heb er vele afgevoerd zien worden die dag….Na een uur of twaalf en nog geen stap dichter bij de kassa’s heb ik het ook opgegeven. En ik bleek niet de enige. Slechts een paar van de vrienden had kaartjes weten te bemachtigen. Wat een teleurstelling. Wat een anticlimax na zo’n mooi seizoen.

De volgende avond kwamen we weer samen op de tweede verdieping van de nu ter ziele Korsakoff op de Lijnbaansgracht om ons verdriet weg te drinken. Daar kwam ook Peter, Marc en Mark binnen, de enige jongens mét kaartjes. Zij hadden besloten dat de kaartjes moesten gaan naar de jongens die daar hadden gestaan. Onze vrienden club waar we mee naar Ajax gingen. Wat een helden! We gaan toch nog naar Wenen!

De reis er naar toe ging vanaf het Olympisch stadion met de bus uiteraard. Gelijk gingen de daken open zodra we begonnen te rijden en iedereen klom op het dak. De foto stond die middag nog op de voorpagina van de krant. Ajax-Fans onderweg naar Wenen!

Van de reis herinner ik me weinig. Veel bier, heel veel bier. En daarna nog meer bier. De volgende dag in Wenen was een feest! Mooi weer en de gehele binnenstad was van ons.

Over de wedstrijd hoeven we het niet te hebben. Dat is bekend. Volwassen mannen stonden te janken op de tribune. Na de wedstrijd gelijk de bus weer in voor de terugreis en volkomen gaar en uitgeput werden we weer gedumpt op het Museumplein waar zo’n twee honderd duizend fris gedouchte televisiefans stonden. Het was hemelvaart of zo en iedereen was vrij… Ik ben naar huis gegaan en heb de huldiging op AT5 gekeken. Tenslotte hadden wij er al een gehad, daar in het ernst Happel stadion op die mooie dag in Wenen.

Een dag die ik nooit zal vergeten.

Deze anekdote is geschreven door Ko Visser (1970)

Wil je ook je Wenen 1995 verhaal met ons delen? Zet het op papier (hou het kort, maximaal 700 woorden) en neem contact met ons op.

Reacties

reacties

Je kunt niet reageren.