Tussen bloedmooie meiden en Amsterdam-Zuid guys

vrijdag, februari 6, 2015 0 0

dr.Alban sing halleluja!Ook twintig jaar geleden begrepen wij al dat met alleen maar zuipen in de kroeg wij niet oud zouden worden. Daarom vormden wij met elkaar een basketbalteam, sloten ons aan bij een vereniging, zochten en vonden een sponsor en weldra beschikten wij ook over de coach van de Amsterdam Astronauts, de toenmalige Amsterdamse basketbalploeg die in de eredivisie van het basketbal uitkwam.

Toch waren wij het slechtste team van Amsterdam e.o. en ver, ver daarbuiten. Ons enige wapen was onze schoonheid, het team bestond voornamelijk uit bloedmooie meiden, en ik…. Al deze bloedmooie meiden hadden verkering, behalve ik. Ook toen al had ik een redelijk mislukt liefdesleven. Ze hadden verkering met authentieke Amsterdam-Zuid jongens. In vele gezelschappen was en ben ik altijd one of the guys, met name omdat ik me redelijk goed staande houd daar waar het over voetbal gaat. Bij de Amsterdam-Zuid jongens lukte dat niet. En toch heb ik de mooiste avond van mijn leven beleefd tussen deze bloedmooie meiden en hun Amsterdam-Zuid vriendjes. Een van de jongens beheerde het jeugdhonk op het Vossius Gymnasium. Het zal geen jeugdhonk geheten hebben, het zal ongetwijfeld een chiquere naam gehad hebben. Of het de meest ideale locatie was om De Finale te bekijken kun je achteraf in twijfel trekken, maar in ieder geval konden wij het beter zien dan in een kroeg.

De aandacht van de bloedmooie meiden verslapte weldra; ik probeerde maar one of the guys te worden. Maar de Amsterdam-Zuid guys bleven mij zien als een meid, niet eens een bloedmooie, nee, gewoon een meid. Met een meid praat je niet over voetbal. En dat terwijl ik de enige van het hele gezelschap was die elke zondagmiddag vanaf de Spaarndammerbuurt naar de Watergraafsmeer fietste , walkman, met een TDK cassettebandje erin, op mijn oren. Dr. Alban moest ik in dat half uur fietsen naar De Meer horen, anders zou Ajax verliezen. Een shuffle functie kende mijn walkman nog niet, dus het was redelijk goed te manipuleren, waardoor ik altijd ergens op de Ceintuurbaan luidkeels “Sing hallelujah” mee brulde, en dus toen al zeker was van de overwinning. Bij De Meer stalde ik mijn fiets in een steeg in Betondorp, ik kocht een Mars en een kartonnen beker cola en nam plaats op Vak E. Altijd helemaal alleen, maar op het vak altijd one of the guys. Terwijl de Amsterdam Zuid guys nog met hun bloedmooie meiden brak in hun bed lagen, proefde ik de zweetdruppels van Finidi als hij rakelings langs scheerde. En in de eigen habitat van de Amsterdam-Zuid jongens zag ik de legendarische wedstrijd tegen Bayern München met o.a. die geweldige goal van Finidi na het befaamde overstapje van Litmanen. Potverdorie, ik had die avond in het jeugdhonk van het Vossius toch wel degelijk recht van spreken?

Al mijn frustratie verdween en maakte in de 83ste minuut plaats voor ultieme extase! Na afloop van de wedstrijd trokken we de stad in, dronken van geluk en bier. Ik moest mijn gevoel delen met mijn toenmalige beste vriendinnetje. Mobiele telefoons bestonden nog niet, maar gelukkig stond op een pleintje in De Pijp een telefooncel. Ze was niet thuis, maar ik sprak, nee brulde, haar antwoordapparaat in. Iets over het mooiste gevoel van mijn leven. Dat er niets zou zijn dat dit gevoel zou kunnen overtreffen, zelfs geen huwelijk of bevalling.

Mijn vriendin beloofde het bandje te bewaren, zodat ze het ooit kon laten horen op mijn bruiloft. Het bandje is nog steeds niet afgespeeld. Dat maakt niet uit, want het mooiste moment van mijn leven heb ik al meegemaakt, 24 mei 1995. De bloedmooie meiden, hun Amsterdam-Zuid vriendjes, ze vervagen.

Maar die avond, dat gevoel, dat vervaagt nooit.

 Deze anekdote is geschreven door Natascha Stroo (1971), Twitter: @Natas_Stroo

 Wil je ook je Wenen 1995 verhaal met ons delen? Zet het op papier (hou het kort, maximaal 700 woorden) en neem contact met ons op.

Reacties

reacties

Je kunt niet reageren.